“Ik ben als kunstenaar nu veel wendbaarder en vrijer dan ik voor de diagnose was, ik heb er nu eigenlijk áltijd zin in.”
Deze week is Esther Didden in Rotterdam in het atelier van Laurien Dumbar. Jarenlang schilderde Laurien, totdat het fysiek niet meer ging. Ze bleek reuma te hebben en dan vooral in haar handen. Lastig voor een schilder: het opspannen van doeken ging niet, grote sjablonen maken ging niet meer, maar ook het fijnere werk, dagenlang zorgvuldig uitsnijden met een klein mesje bijvoorbeeld ging niet meer. Een jarenlange periode van verkennen volgde: hoe kan het wel? En die vraag gold voor veel meer, niet alleen voor het maken van kunst. Voor haar kunstenaarschap had de diagnose reuma een drama kunnen zijn, maar ze voelde ook een bevrijding. Diep in haar hart wist Laurien dat ze geen rasechte schilder was, en ze pakte de kans om het schilderen op een opgespannen doek volledig los te laten. Het zoeken naar nieuwe manieren duurde bijna vijf jaar. Ze is blij dat ze dat van tevoren niet wist. Nu werkt ze met fotografie, bestudeert ze nog steeds abstracte schilderkunst en is ze als kunstenaar wendbaarder en vrijer dan ooit tevoren.
“Na een jaar of vijf had ik weer werk waarvan ik dacht, dit zou ik weer kunnen laten zien.”
Dutch 
English