“Ik voelde meer en meer dat ik trouw wilde zijn aan mijn eigen behoeftes en ambities. En doordat ik niet meer afhankelijk was van de kunstwereld, kon ik die stap zetten”
Deze week is Esther Didden in Breda in het atelier van Cécile Verwaaijen. In 1992 studeerde Cécile af aan de Academie voor Kunst en Vormgeving St.Joost in Breda en in 1993 en 1994 studeerde ze aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht. Haar vormende jaren als kunstenaar lagen dus in de jaren 90. Op beide kunstacademies had ze een goede tijd en haar prille kunstpraktijk liep meteen lekker. Ze maakte werk waarvan ze dacht dat het gewaardeerd zou worden door de kunstwereld. Ze schilderde omdat ze erbij wilde horen. En dat medium werd serieus genomen door de toen heersende opvattingen van de kunstwereld. Met haar fascinatie voor stoffen en textiel deed ze niets, ze dacht dat dat niet goed zou vallen en was zelf gaan geloven dat het minderwaardige materialen waren. Toen werd ze moeder, en dat bleek een eerste kantelpunt voor haar kunstenaarschap. Een andere belangrijke gebeurtenis is het overlijden van haar moeder en haar zus, binnen een jaar. De gebeurtenissen emancipeerden haar. Wat ze eerst niet durfde, doet ze nu wel.
“Gaandeweg merkte ik dat ik op achterstand stond in vergelijking met mijn mannelijke collega’s”
Dutch 
English