(bovenstaande foto door Floor de Jong)
Lieve jij,
Mijn laatste brief schreef ik acht maanden geleden. Diezelfde tijd heb ik op mijn vorige adres gewoond, wat de verhuisteller sinds mijn afstuderen op vijf zet. Je zou kunnen zeggen dat er sinds de vorige brief weinig gebeurd is; het leven is nog steeds hectisch, met het kunstenaarschap ben ik nog steeds best tevreden en over de hele linie ben ik moe van de veelheid aan dingen die in een aaneenschakeling over me heen lijken te rollen. Pas als ik inzoom zie ik dat er wel degelijk iets veranderd is: dat mijn makerschap sinds de vorige brief alle seizoenen heeft doorgemaakt, en dat we weliswaar terug zijn bij hetzelfde seizoen, maar óók een jaar verder.
In de acht maanden die zijn verstreken heb ik me meer kunnen wortelen in Breda, de stad waar ik ben opgegroeid, studeerde, en nu mijn kunstenaarschap omheen bouw. Het voelt aan de ene kant als een daad, en aan de andere kant als een eerlijk antwoord naar mezelf op de vraag waar ik de komende jaren wil wonen en werken, en dat dat antwoord een plek is die niet in de Randstad ligt.
Soms gooi je een balletje op en hoop je hem weer te vangen wanneer die weer naar beneden komt, en soms wordt er een balletje naar je toegeworpen en is het aan jou om erop te reageren of niet. Het lijkt erop dat er steeds meer redenen zijn om in Breda te blijven, doordat alle balletjes ook weer in Breda terechtkomen. Van de moestuin waarvan ik het beheer samen met mijn vriendin Jetske Apollonia en Floor de Jong mag overnemen, tot de subsidie-aanvraag bij de gemeente die is toegekend en mijn kersverse toetreding tot de kunstcommissie van Bredaas kunstinitiatief IDFX.
Verder ben ik in het nieuwe schooljaar begonnen met lesgeven op een basisschool in de buurt. Ongeveer elke maand geef ik een kunstles waarin ik vier klassen een maakopdracht geef aan de hand van het thema waar ze die periode mee bezig zijn. Periode één had het thema ‘iedereen is van de wereld’ en ik leerde de kinderen zelf een pop te maken van papier die ze met zijn drieën moesten besturen aan de hand van de Japanse ‘Bonraku’ techniek (of tenminste een poging tot). De lessen zijn ontzettend vermoeiend, en na een dag daar te zijn geweest moet ik ook een dag bijkomen, maar tegelijkertijd geven de kinderen en de manier waarop ze ieder op hun eigen manier kunstwerkjes maken enorm veel energie.
Soms gooi je een balletje op en hoop je hem weer te vangen wanneer die weer naar beneden komt, en soms wordt er een balletje naar je toegeworpen en is het aan jou om erop te reageren of niet
Door het lesgeven, de moestuin en de kunstcommissie voel ik me zelfverzekerd over mijn kwaliteiten om mensen te verbinden en organisatorische taken uit te voeren. En dat is fijn! Tegelijkertijd kan ik me nog onzeker voelen over mijn technische kwaliteiten als het aankomt op het maken van nieuwe beelden uit hout, klei of steen in mijn atelier. Dat echte máken, daar worstel ik soms nog mee. Op dat vlak mis ik de kunstacademie nu nog het meest, daar waar werkplaatsen en mensen met expertise nooit ver te zoeken waren. Dat organiseren lukt me wel, maar ik weet niet zo goed waar ik terecht moet met mijn technische vragen over het bewerken van hout met gutsen, of het maken van grote keramische sculpturen zonder dat alles in elkaar zakt. Naast het verder uitvoeren van de mooie projecten waar ik dit jaar onderdeel van mag zijn, is dat een van de grote doelen voor dit jaar: om het netwerk aan mensen met expertise in hout en klei en steen verder uit te breiden zodat ik me óók in mijn atelier zelfverzekerder kan gaan voelen.
Mijn vraag aan de lezer: wat voor kunstles had jij graag gekregen toen je nog kind was op de basisschool (of lagere school)?
Liefs,
Sam
Dutch 
English