Lieve lezers,
Vorig jaar heb ik een brief geschreven waarin ik je een klein inkijkje in mijn leven gaf. Toen was ik een half jaar afgestudeerd, en nu dus ongeveer anderhalf jaar. Er is veel veranderd. Grappig genoeg komt een van de grootste veranderingen terug op een manier die ik niet had verwacht. De manier waarop ik me introduceer.
Ik zeg niet meer: “Ik ben Renske Tiemersma ik ben net afgestudeerd aan de kunstacademie en ik doe kunst.” In plaats daarvan zeg ik: “Renske Tiemersma, kunstenaar.”
Ik denk dat het al duidelijk is, het grootste verschil is zelfverzekerdheid. Vorig jaar schreef ik: “En toch heb ik het gevoel dat ik achter loop. Dat ik niet genoeg heb gedaan.” en “…ik vind het lastig om te horen dat ‘de kunstwereld nu eenmaal zo is.’ en dat je geen échte kunstenaar kunt worden als je geen 200% geeft…” en “Ik hoop dat het niet waar is, want ik ben niet van plan mezelf kapot te maken om een échte kunstenaar te worden.”
Het grootste verschil is zelfverzekerdheid
Ik lees in mijn woorden de angst voor het niet vinden van mijn plek in de kunstwereld, de onzekerheid die bij mij één op één samengaat met onduidelijkheid, en de terughoudendheid om mezelf te zien als een professioneel kunstenaar. Gelukkig is daar veel verandering in gekomen. Ik heb ontzettend veel geluk gehad dat mijn eerste grote opdracht ontzettend fijn is verlopen. In maart 2025 deed ik een residency bij Mediamatic in Amsterdam, onder nieuwe leiding van Marcel Sturing en projectleider en curator Laura Sanz Rosal.
Daar heb ik heel hard voor gewerkt, echt iets gaafs neergezet, maar ook inschattingsfouten gemaakt qua tijd, en ik ben toch over m’n grenzen heen gegaan. Daar heb ik veel van geleerd, en ik heb daar ook de ruimte gekregen om te leren zonder dat ik het gevoel kreeg dat ze me zagen als minderwaardig. Dat heeft me heel veel goed gedaan.
Ik heb een bijbaantje. Geen moeilijk werk, zelfs niet eens heel afwisselend, interessant of inspirerend. Maar dat maakt het juist fijn
Sindsdien heb ik een aantal kleine projecten gedaan, en nu ben ik bezig met een artistieke onderzoeksresidency bij de HKU, die ook heel fijn verloopt. Maar er is nog iets wat me heeft geholpen in het vinden van de balans als kunstenaar.
Ik heb een bijbaantje. Dat klinkt niet zo spannend, en dat is het ook niet. Ik werk op het moment twee dagen in de week als schoonmaakster bij een thuiszorgbedrijf. Het is geen moeilijk werk, het is zelfs niet eens heel afwisselend, interessant of inspirerend. Maar dat maakt het juist fijn. Het is een soort ijkpunt in mijn week. Een ritme om de rest van mn leven omheen te bouwen én een stukje financiële zekerheid die toch ook wel veel stress wegneemt.
Daarnaast heb ik met mezelf afgesproken dat ik op die twee dagen ook geen andere kunstdingen hoef te doen. Geen e-mail, geen ditjes of datjes of nog snel even iets ophalen, en dat geeft soms meer rust dan een vrije dag. Nou zal ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik op een maandagavond – een bijbaantjesdag – deze brief aan het afmaken ben. Tsja, balans blijft zoeken, maar ik doe mn best.
En daar wil ik graag mee afsluiten. De balans zoeken. Tussen mijn kunstpraktijk, mijn privéleven en alle grijsgebieden daartussen. Balans tussen mijn ambities en dromen, de harde financiële werkelijkheid van het leven. Balans in de ruimte voor spontaniteit, het vinden van inspiratie op de gekste plekken en weg kunnen stappen van mn werk, mn hoofd rust geven.
Ik hoor heel graag hoe jij hier mee omgaat. Is er een ritueel, afspraak, regel of misschien wel iets heel anders dat jou helpt in het behouden van rust en inspiratie?
Liefs, Renske
Dutch 
English